ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΜΑΣ...

Ο καθένας, σήμερα, ζει το δικό του "Πολυτεχνείο" και το πιστεύω αυτό που γράφω. Τα συνθήματα που φωνάζουμε καθημερινά είναι "ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" και όλοι αυτοί οι "υπεύθυνοι - ανεύθυνοι" που μας κατακλίζουν, στέλνουν τα δικά τους τανκς, που μπορεί να είναι σε διαφορετική μορφή αλλά πονάνε εξίσου, για να γκρεμίσουν τα κάγκελα πάνω στα οποία κρέμονται τα όνειρά μας, τα δικαιώματά μας...όλη μας η ζωή!

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΞΗ, ΘΕΩΡΙΑ ΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ...

Μαζί με άλλους 170.000 εκπαιδευτικούς σε αυτή τη χώρα, προσπαθώ τα τελευταία τρία χρόνια να εισχωρήσω στον εκπαιδευτικό τομέα. Πρόθεσή μου δεν είναι να μπω ως "λαθρομετανάστης" σ' αυτήν την "γη της επαγγελίας", όπως την ονομάζουν κάποιοι εξαιτίας της δομής της, αλλά να μπω επειδή πραγματικά θα το αξίζω. Θα πάρω τα πράγματα από την αρχή για να ξετυλίξω αυτό το κουβάρι: το πρώτο βήμα ήταν να πάρω το πτυχίο μου όπως και έγινε το καλοκαίρι του 2004. Άλλοι πανηγύριζαν τους Ολυμπιακούς αγώνες στη χώρα μας και 'γώ πανηγύριζα την απόκτηση του πτυχίου Κοινωνιολογίας. Με την ολοκλήρωση των σπουδών μου είχα δύο επιλογές, ή να πάω στο στρατό ή να συνεχίσω με ένα μεταπτυχιακό. Το χαρτί αυτό μου λέγανε έμπειροι και ήδη διορισμένοι καθηγητές ότι θα με βοηθούσε πολύ και θα μου έδινε ένα μεγάλο μπόνους για τη συνέχεια. Μετά από συζητήσεις, σκέψεις και συμβουλές αποφάσισα πως η καλύτερη λύση για τη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν να συνεχίσω τις σπουδές μου. Έτσι και έγινε, εγκατέλειψα προσωρινά το ζήτημα του στρατού και αφιερώθηκα στην ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών μου σπουδών. Το χειμώνα του 2006 κατάφερα να ορκιστώ. Έλεγα ότι ίσως τελικά να άξιζε τον κόπο και ότι από δώ και πέρα η είσοδός μου στην εκπαίδευση ήταν κάτι δεδομένο. Βέβαια, δεν ήξερα ακόμα τι εστί Υπουργείο Παιδείας και θα κριθώ σήμερα από πολλούς ως ονειροπόλος και ρομαντικός (δεν θα έχουν και άδικο).

Ο στρατός ήταν ένα κομμάτι που έπρεπε να περάσω ούτως ή άλλως, οπότε αποφάσισα ότι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Το Φεβλάρη του 2006 απολύθηκα και είχα μπροστά μου σχεδόν έξι μήνες μέχρι την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Εννοείται πως μέχρι να έρθει το καλοκαίρι έκανα ότι δουλειά μπορείτε να φανταστείτε. Πάντα ετεροαπασχόληση. Άλλωστε η ειδικότητά μας έχει την τιμή να παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ποσοστά ετεροαπασχόλησης στη χώρα μας! Το καλοκαίρι του '06 έστειλα για πρώτη φορά την αίτησή μου στη δευτεροβάθμια...ένιωσα όπως όλοι, ως πρόβατο στη σφαγή αλλά έλεγα ότι θα με βοηθήσει το μεταπτυχιακό. Μετά λύπης με ενημερώσανε ότι στον πίνακα διορισμού δεν μετράνε καθόλου οι μεταπτυχιακές σπουδές του καθενός, παρά μονάχα το κύριο πτυχίο! Αν και εφόσον είμαι επιτυχών στον ΑΣΕΠ τότε θα γίνει μια προσαύξηση λόγω μεταπτυχιακού! Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλι! Για να μη σας τα πολυλογώ μου είπανε ότι χωρίς προυπηρεσία δεν υπάρχει περίπτωση να διοριστώ. Με τον κρύο ιδρώτα που άρχιζε να με λούζει, έψαχνα να βρω τι άλλο μπορώ να κάνω παράλληλα για να πάρω έστω και ένα μόριο ώστε να αλλάξω πίνακα. Τελικά, μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να μπω στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας γειτονικής πόλης. Επί ένα χρόνο έγινα΄"ντελιβεράς γνώσεων", καθώς για να έχω ένα εισόδημα των 700 ευρώ το μήνα έπρεπε να τρέχω από την πρωινή δουλειά, στο ΣΔΕ, από το ΣΔΕ στο ΚΕΕ, από το ΚΕΕ στο ΙΕΚ και μετά έπρεπε να βρίσκω χρόνο και για μένα, για την κοπέλα μου, για τους φίλους μου, για την οικογένειά μου κοκ. Καταλαβαίνετε ότι ένιωθα σαν ρομποτάκι που το είχαν προγραμματίσει να κινείται συνεχώς για να σκέφτεται όσο το δυνατό λιγότερο. Πέρασε ένας χρόνος σαν αέρας και έφτασε η στιγμή που θα κατέθετα για δεύτερη συνεχή χρονιά την αίτησή μου στη δευτεροβάθμια. Πήγα, ομολογώ με περισσότερο θάρρος διότι πλέον είχα στα χέρια μου τα 1,9 μόρια από τα ΣΔΕ και θα άλλαζα πίνακα και θα διοριζόμουν επιτέλους (που να ήξερα ο καψερός)! Μέσα στο γραφείο με ρωτήσανε αν έχω παιδαγωγική κατάρτιση (!) για να συμπληρώσουν ή όχι το κουτάκι. Τους λέω δηλαδή; Αν είχατε στη σχολή σας παιδαγωγικά μαθήματα, μου λέει μία κυρία εκεί. Τους εξήγησα ότι κάναμε αρκετά παιδαγωγικά μαθήματα, αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να συμπληρωθεί το κουτάκι. Κοιτάξανε για λίγο τα επίσημα έγγραφά τους και μετά μου είπαν με λύπη ότι δεν μπορούν σύμφωνα με το πτυχίο να συμπληρώσουν το περιβόητο κουτάκι. Με λίγα λόγια μου εξήγησαν ότι χωρίς το χαρτί της ΑΣΠΑΙΤΕ (πρώην ΣΕΛΕΤΕ) δεν πρόκειται να διοριστώ. Φτού και από την αρχή λοιπόν. Μετά τη σφαλιάρα, σήκωσα τα μανίκια και έψαξα να βρω τι είναι αυτή η αναθεματισμένη ΑΣΠΑΙΤΕ και τα κατάφερα ακριβώς το ίδιο φθινόπωρο να περάσω ως φοιτητής στη συγκεκριμένη σχολή. Κωλόφαρδος μέχρι αηδίας καθώς αργότερα μέσα στη σχολή έμαθα ότι κάποιοι παλεύουν επί χρόνια να μπούνε! Παράλληλα με την ΑΣΠΑΙΤΕ αποφάσισα να παρακολουθήσω και ένα σεμινάριο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης. Το κόστος του σεμιναρίου άγγιξε για έξι μήνες (250 ώρες) τα 1500 ευρώ περίπου! Δεν πειράζει είπα από μέσα μου, ίσως να αξίζει τον κόπο. Μέχρι στιγμής ωστόσο νομίζω ότι ήταν χαμένα χρήματα και χρόνος. Τέλος πάντων με το πτυχίο της ΑΣΠΑΙΤΕ πέρασα την πόρτα της δευτεροβάθμιας για τρίτη χρονιά πριν από 4 μήνες περίπου, όπως και πολλοί από εσάς που διαβάζετε τώρα το συγκεκριμένο άρθρο. Η αλήθεια είναι πως πήγα πιο υποψιασμένος από τις άλλες φορές. Σκεφτόμουνα ότι δεν μπορεί, κάτι θα βρούνε ότι δεν έχω και άντε πάλι από την αρχή. Δεν είχα άδικο. Η ΑΣΠΑΙΤΕ μπορεί να μου έδωσε μία καλύτερη θέση στον πίνακα αλλά το αποτέλεσμα ίδιο και απαράλλαχτο. Δεν ήμουν ούτε τόσο κοντά ώστε να μπω έστω ως αναπληρωτής, αλλά και ούτε τόσο μακριά ώστε να εγκαταλείψω μια για πάντα τον χώρο αυτό. Φέτος σε μια γενναιόδωρη απόφαση της κυβέρνησης διορίσανε 4 άτομα από τον ενιαίο πίνακα διορισμών, 6 άτομα από τον ΑΣΕΠ και 8 πολύτεκνους! Μιλάμε για τρομερά ποσοστά που είναι αδιανόητο να τα συλλάβει ανθρώπινος νους! Ξεφτίλα! Αν με πιάνατε από τη μύτη θα έσκαγα διότι έβλεπα ότι έφτανα μέχρι τη βρύση αλλά ποτέ δεν ξεδιψούσα. Το καλοκαίρι ένας γνωστός μου με συμβούλεψε να κάνω τα χαρτιά μου για τα ειδικά σχολεία, όμως η γραμματεία της δευτεροβάθμιας με ενημέρωσε ότι δεν είχα το δικαίωμα να καταθέσω την αίτηση επειδή δεν είχα το χαρτί από το σεμινάριο της ειδικής αγωγής. Έτσι, φέτος πλήρωσα άλλα 2000 ευρώ για να μπορέσω να παρακολουθήσω το συγκεκριμένο σεμινάριο και να είμαι σε θέση να καταθέσω του χρόνου την αίτησή μου για αυτά τα σχολεία. Το ξέρω ότι η ειδικότητα στην οποία ανήκω έχει μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση των μελών της, αλλά ειλικρινά αυτό το πράγμα που συμβαίνει είναι απίστευτο. Στον κλάδο μας δεν έχουμε ωρομισθίους, έχουμε ελάχιστους αναπληρωτές, ακόμα λιγότερους διορισμένους (διότι τα μαθήματά μας τα πραγματοποιούν Φιλόλογοι, Γυμναστές, Ιστορικοί, Δικηγόροι, και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το γνωστικό αντικείμενο), ενώ επίσης δεν μπορούμε να κάνουμε τα χαρτιά μας στην ολοήμερα και στην πρόσθετη διδασκαλία γιατί απλά δεν συμπληρώνονται άτομα για να γίνουν τμήματα (και εδώ που τα λέμε ποιο παιδί θα κάνει συμπλήρωμα στο μάθημα την κοινωνικής και πολιτικής αγωγής;)! Για να δουλέψουμε φυσικά σε κάποιο φροντιστήριο ούτε λόγος. Σκέφτομαι, λοιπόν, ή να καταθέσω πρόταση για διδακτορικό ή να δώσω κατατακτήριες για να μπω στην παιδαγωγική ακαδημία ή να σταματήσω εντελώς αυτό το θέατρο του παραλόγου και να στραφώ προς τον ιδιωτικό τομέα. Ξέρω όμως ότι αν κάνω το τρίτο, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσω πίσω, διότι αν χάσω ένα χρόνο αυτή τη στιγμή, θα βρεθούν στον πίνακα αρκετοί πάνω από μένα, οπότε είναι δίκοπο μαχαίρι. Αυτή τη στιγμή παίρνω περίπου 100 ευρώ το μήνα από κάποια μαθήματα που κάνω στα ΙΕΚ (άγνωστο βέβαια πότε θα τα πάρω στα χέρια μου) για να μη χάσω την επαφή μου με το γνωστικό αντικείμενο και το κομμάτι της διδασκαλίας. Όταν, λοιπόν, ακούω για stage με 400 ευρώ το μήνα με πιάνουν τα γέλια. Υπάρχουν και χειρότερα! Αυτό να θυμούνται αυτοί οι άνθρωποι. Πριν λίγη ώρα διάβασα στο www.epirusgate.blogspot.com το παρακάτω κείμενο και αναθεώρησα αρκετά, αφού πρώτα ένιωσα για ακόμα μία φορά ηλίθιος :

"Μόνο όσοι δάσκαλοι και νηπιαγωγοί θα λαμβάνουν μέρος στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών και φυσικά καταφέρουν να περάσουν σε αυτόν θα μπορούν από τον προσεχή Σεπτέμβριο να διορίζονται στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι παύει να υφίσταται ο απρόσκοπτος και άνευ όρων διορισμός τους αμέσως μετά τη λήψη του πτυχίου τους, όπως γίνεται εδώ και χρόνια, όπου στην κυριολεξία οι ενεργοί δάσκαλοι αποτελούν είδος προς εξαφάνιση! Πλέον, όσοι δεν καταφέρουν να περάσουν στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (και θα είναι πολλοί) θα παραμένουν άνεργοι, αφού δε θα έχουν το δικαίωμα να προσλαμβάνονται, ούτε ως ωρομίσθιοι ή αναπληρωτές, μιας και οι σχετικοί πίνακες από το προσεχές καλοκαίρι καταργούνται. Ίσα βάρκα-ίσα πανιά δηλαδή με τις στρατιές των αδιορίστων καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα, στο "βρόντο" πάνε και τα σεμινάρια Ειδικής Αγωγής, αφού καταργούνται και αυτοί οι πίνακες διορισμού και πλέον οι άνεργοι "κλαίνε" τα χρήματά τους, αφού από εδώ και πέρα η χρηστικότητα αυτής της μετεκπαίδευσης θα αφορά μόνο όσους πετύχουν στο ΑΣΕΠ. Γι αυτό συνάδελφοι μη "σκοτώνεστε" πια για τις κατατακτήριες στο Παιδαγωγικό αλλά ξεκινήστε διάβασμα ενόψει του νέου ΑΣΕΠ. Όσοι αντέχετε. Για τους άλλους πάπαλα, όνειρο ήταν και πάει!"

Αυτό ήταν το κείμενο, τα σχόλια δικά σας γιατί εγώ κουράστηκα....

Από τρελό και από παιδί...

Το παρακάτω κείμενο το διάβασα πριν κανένα μήνα στο ίντερνετ αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ που(!). Πρόκειται για την έκθεση παιδιού από δημοτικό σχολείο της Αθήνας με θέμα την 28η Οκτωβρίου:

"Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. Η 27η Οκτωβρίου και η
29η Οκτωβρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει
άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει
Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και
παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε
Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί
ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μού είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι
Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν
και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί
έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν
πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα
πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να
μείνουμε και σπίτι.

Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου.
Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η
Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η
Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα
γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και
μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη
μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου
πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη
την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο
Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει
πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για
δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον
ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι
εμείς το λέμε «το ηρωικό ΟΧΙ».

Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και
τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό
αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. ?μα θέλεις να χαρίσεις κάτι
το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την
Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη.

Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί
δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε
γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει
«μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου
αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη
η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που
σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.

Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως
εμείς δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε.
Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το
ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην
ξανάρθουν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και
ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου! "

Η ΑΨΥΧΟΛΑΤΡΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ!

Με το παρακάτω κείμενο τοποθετώ συνειδητά μία "βόμβα" στα θεμέλια της φιλοσοφικής σκέψης:

Η αγάπη και ο έρωτας είναι δύο αγαθά τα οποία για να καλλιεργηθούν και να ευδοκιμήσουν χρειάζονται το λίπασμα που ονομάζεται ανιδιοτέλεια. Για μένα (όπως και για αρκετό κόσμο) ανιδιοτέλεια είναι όταν φροντίζεις για κάτι, χωρίς ουσιαστικά να περιμένεις ανταλλάγματα. Αν σκεφτούμε όμως ότι ο έρωτας και η αγάπη θεωρούνται κατ' εξοχήν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, σε συνάρτηση με την αδύναμη φύση του ανθρώπου, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι η ανιδιοτέλεια πάει περίπατο! Ρίξτε μια γρήγορη διερευνητική ματιά γύρω σας, στο σπίτι, στο γραφείο, στη σχέση και πείτε μου αν αυτό που βλέπετε λέγεται ανιδιοτέλεια ή άκρατος ατομικισμός. Ζούμε σε μία κοινωνία όπου κυριαρχεί η ιδιωτικοποίηση της νεωτερικής δημοκρατίας και το μόνιμο σύνθημα στο στόμα όλων είναι ότι το "δίκαιο είναι ο νόμος ο δικός μου"! Θα μου μιλήσουν κάποιοι για ιδανικές καταστάσεις και για σχέσεις βουτηγμένες στην ανιδιοτέλεια. Εγώ θα μιλήσω για ανθρώπινες σχέσεις που όντως είναι βουτηγμένες στην ανιδιοτέλεια, μάλιστα τόσο βαθιά που πνίγονται σ΄αυτήν την ψευδαίσθηση. Μπορεί να βροντοφωνάζουμε πολλές φορές ότι είμαστε ανιδιοτελείς, ωστόσο στο πίσω μέρος του μυαλού μας, εκεί βαθιά, φωλιάζει πάντα η προσδοκία για ανταπόκριση. Μία ανταπόκριση που ουσιαστικά είναι η ταφόπλακα της ανιδιοτέλειας.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι ο έρωτας και η αγάπη δεν μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε έμψυχα όντα. Ως εκ τούτου πιστεύω ότι τα δύο αυτά συναισθήματα εκδηλώνονται από ένα έμψυχο ον προς ένα άψυχο αντικείμενο. Ένα άψυχο αντικείμενο από το οποίο δεν προσδοκάς απολύτως τίποτα! Για παράδειγμα, σκεφτείτε μία φωτογραφία σε ένα κάδρο, ένα σπίτι, ένα άρωμα κ.ο.κ. Ένα τραγούδι είναι ικανό να μας κάνει να πλημμυρίσουμε από συναισθήματα ερωτικά, χωρίς να προσδοκά τίποτα από εμάς. Τα χρώματα και οι μυρωδιές του χωριού είναι σε θέση να μας φτιάξουν τη διάθεση και να αντιμετωπίζουμε διαφορετικά τη ζωή. Τι περιμένετε και τι προσδοκάτε από ένα ηλιοβασίλεμα? Τι προσδοκά ένα ηλιοβασίλεμα από εσάς? Ακριβώς, τίποτα! Γι' αυτό και μπορεί να υπάρξει ανιδιοτέλεια.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ως υγιές φαινόμενο τον έρωτα και την αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων, επειδή έτσι το μάθανε από μικροί. Ποτέ δεν αναζητήσανε τι είναι αυτό που αναπτύσσεται μεταξύ των έμψυχων όντων και αν όντως λέγεται "έρωτας ή αγάπη". Δεν απορρίπτω τα συγκεκριμένα συναισθήματα και τονίζω ότι δέχομαι την ενέργεια που εκδηλώνεται ανάμεσα στους ανθρώπους. Αμφισβητώ όμως τις λέξεις με τις οποίες χαρακτηρίζουμε τη συγκεκριμένη ενέργεια, διότι τον έρωτα και την αγάπη την ταυτίζω με τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον άνθρωπο και στο εκάστοτε αντικείμενο.

Φανταστείτε δύο μαγνήτες που έρχονται σε επαφή. Όταν οι δύο πόλοι είναι θετικοί ή αρνητικοί και πλησιάζουν τότε απωθούν ο ένας τον άλλον. Όταν όμως είναι ο ένας θετικός και ο άλλος αρνητικός τότε έλκονται. Τώρα τοποθετείστε στην πρώτη περίπτωση δύο έμψυχα όντα και θα δείτε ότι απωθεί το ένα το άλλο, είτε νιώθοντας και τα δύο ανιδιοτέλεια (αν και εφόσον ισχυριστούμε, υποθετικά πάντα, ότι υπάρχει τελικά ανιδιοτελής αγάπη), είτε κανένα από τα δύο! Όταν όμως τοποθετήσετε από την μία πλευρά έναν άνθρωπο και από την άλλη ένα άψυχο αντικείμενο, τότε και μόνο τότε θα δείτε τους πόλους των δύο μαγνητών να έλκονται και να δημιουργείται η έννοια της "αγάπης"! Τότε και μόνο τότε υπάρχει πραγματική ανιδιοτέλεια, τουλάχιστον από τη μία πλευρά, αν όχι και από τις δύο.

Οχι άλλους Μεσσίες!

Το μόνο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κανείς εύκολα μετά την τηλεμαχία των αρχηγών των πολιτικών μας κομμάτων είναι ότι η χώρα μας έχει περισσότερα προβλήματα από ότι μπορεί κάποιος να φανταστεί!!! Οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων μας έδωσαν μια "ξεκάθαρη" εικόνα για την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα!!!

Οι δύο υποψήφιοι πρωθυπουργοί εμφανίστηκαν ως Μεσσίες, που θέλουν και μπορούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες! Όμως δεν είχε το θάρρος κανένας από τους δημοσιογράφους να τους πει ότι ο λαός δεν έχει ανάγκη από υποτιθέμενους Μεσσίες, αλλά έχει ανάγκη από "σωστούς πολιτικούς"! Πολιτικούς όπως τους αντιλαμβάνονται ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας. Πολιτικούς που έχουν ως πρώτη προτεραιότητα την ευημερία του κράτους και των πολιτών. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε δυστυχώς μία "α-πολιτικοποίηση", η οποία οφείλεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην ανικανότητα των πολιτικών μας ηγετών να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πατάξουν τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις που δηλητηριάζουν το πολιτικό μας σύστημα. Εκεί βρίσκεται η ρίζα της αιτίας που ένα μεγάλο ποσοστό των νέων ανθρώπων έχουν απομακρυνθεί και αδιαφορούν για την πολιτική γενικότερα!

Όσο, λοιπόν, διατηρείται το πολιτικό αυτό καθεστώς στην Ελλάδα θα γινόμαστε θεατές του ίδιου πάντοτε έργου. Όλα τα κόμματα θα πρέπει επειγόντως να μπούνε σε μία διαδικασία εσωτερικής ανασύνταξης. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν πάει άλλο...η κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο μηδέν!

Επετειακό άρθρο!

Πέρασαν δύο χρόνια σχεδόν από τη μέρα που το blog με διεύθυνση http://www.whiteprophecy.blogspot.com/ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο διαδίκτυο! Από τότε το blog έχει ανοίξει τις αγκάλες του και έχει φιλοξενήσει εκατοντάδες διαδικτυακούς φίλους από όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου! Τα πρώτα, λοιπόν, δύο χρόνια έφεραν μαζί τους περισσότερα από 100 αρθράκια και 10.000 επισκέπτες! Σας ευχαριστώ όλους για τη στήριξη και ελπίζω να τα λέμε για αρκετά χρόνια ακόμη στο μέλλον...

Το παγκάκι που συνάντησε την ιστορία...

Ανεβαίνω την Hamidiye οδό με τα πόδια αναζητώντας δεξιά και αριστερά κάποιο απάνεμο αγκυροβόλιο για να ξεκουραστώ. Στην κορυφή του δρόμου αχνοφαίνεται ένα καταπράσινο πάρκο. Επιταχύνω το βήμα και ακριβώς μπροστά μου βρίσκεται ένα παγκάκι. Το οικειοποιούμε σε δευτερόλεπτα. Αφήνω όλη την κούραση και το βάρος μου να κατανεμηθεί ισομερώς πάνω στα ξύλινα στηρίγματα, ενώ ταυτόχρονα δίνω το ελεύθερο στη ματιά μου να παρατηρήσει το χώρο. Το μυαλό παραδίνεται στην άγρια ομορφιά και στην επιβλητικότητα του Μπλε Τζαμιού που δεσπόζει ακριβώς στην ευθεία του βλέμματός μου. Νιώθω μικρός...

Συνειδητοποιώ που βρίσκομαι και αμέσως στρέφω τη ματιά πίσω από την πλάτη μου. Ανακουφίζομαι καθώς αντικρίζω την Αγιά Σοφιά να στέκει πάνω στα βαριά από την ιστορία θεμέλιά της. Νιώθω ακόμα πιο μικρός... Λες και με βάλανε ως Δαυίδ ανάμεσα σε δύο Γολιάθ!

Τώρα στο σούρουπο τα κτήρια και οι δρόμοι φωτίζονται από χιλιάδες λαμπάκια τα οποία δίνουν μία παραμυθένια χροιά στο σκηνικό. Το στόμα έχει στεγνώσει και αποζητά επειγόντως οτιδήποτε που μπορεί να το ανακουφίσει. Τι καλύτερο τέτοια ώρα στην Κωνσταντινούπολη από ένα ζεστό τσάι; Έχω βγάλει ήδη τα παπούτσια καθώς προσπαθώ να βολευτώ καλύτερα στη θέση μου. Σηκώνω το ποτήρι, μυρίζω το τσάι, αφήνω τον ατμό που βγαίνει να ταξιδέψει τη σκέψη μου και κατεβάζω μια δυνατή γουλιά. Ο λαιμός μου αντιδρά από το κάψιμο, αλλά το σώμα έχει ήδη παραδωθεί στην χαλαρωτική δύναμη του ροφήματος. "Αφήστε με εδώ για πάντα...", μουρμουρίζω καθώς με την άκρη των ματιών μου αναζητώ πάντα την Αγιά Σοφιά. Η ανακούφιση συνοδεύεται αυτή τη φορά από ακόμα μια δυνατή γουλιά τσαγιού...